Dünyanın her yerinde, içinde yaşadıkları koşullar ne olursa olsun, her yeni güne umutla başlayan insanlar var.
Kimi çiftçi, kimi inşaat işçisi, kimi parya, kimi savaş esiri, kimi engelli, kimi çok yoksul, kimi kimsesiz… Yine de hayatın önlerine çıkardığı bütün zorluklara karşı mücadelelerinde yarınlara ilişkin umutlarında ısrarcılar.
Bu insanların yalnızca varlıklarını sürdürebilmek değil, varoluşlarına bir anlam katabilmek uğruna verdikleri mücadele, başlı başına yüce bir çabadır. Her biri önünde şapka çıkarılmayı hak eden bir alın teri öyküsüdür. Kutsal emek dedikleri…
Birbirimizin hayatına kimi zaman dokunabildiğimiz, kimi zaman varlığından bile haberdar olmadığımız milyonlarca insan… Yeryüzünü şekillendiren, toprağa tohum eken, üreten, inşa eden, hayatın sürekliliğini sağlayan, tarihin çoğu zaman adı anılmayan gerçek özneleri.
Kimler mi?
Bizler. Ta kendileri!
Sıradan insanlar, günlük işinin gücünün peşinden koşanlar.
Üç kuruş para biriktirince bankaya yatırıp sermayeyi besleyenler.
Çimento kazanlarının başında, sermaye sahibinin kârına kâr katarken hayatını kaybedenler.
Üstümüze ceket, palto alırken kumaşını üreten fabrikanın kasasını dolduranlar.
Zeytin, çay ve tütün toplayanlar. Domates ve buğday ekenler.
Tahta okul sıralarında dirsek çürütenler.
Gün yüzü görenler de görmeyenler de…
Bizler yalnızca hayatın içinde yaşayanlar değil, hayatı her gün yeniden üretenleriz. Ne var ki emeğimizle yarattığımız dünyanın nasıl yönetileceği, kaynaklarının nasıl paylaşılacağı, geleceğinin nasıl şekilleneceği konusunda çoğu zaman söz sahibi değiliz.
Üretiyoruz ama üretimin yarattığı zenginliğe hükmedemiyoruz. Çalışıyoruz ama emeğimizin karşılığını her zaman alamıyoruz. Toplumları ayakta tutuyoruz ama o toplumların kaderini belirleyen kararların çoğu bizim irademizin dışında alınıyor.
Bizler çoğuz. Bir o kadar da yalnız.
Bizler kalabalığız. Bir o kadar da birbirimizden kopuğuz.
Bizler hayatın akışıyız. Bir o kadar da kendi hayatımızın yönünü değiştirmekte tutuk ve çaresiziz.
Bizler toplumsal yaşam döngüsünün gerçek çıkrıklarıyız; ama kolektif gücümüzü kullanmakta bir o kadar etkisiziz.
Dünyaya hükmeden hegemonik güçlerin, nükleer silahları ellerinde bulunduranların, silah ve savaş lobilerinin, kendi çıkarları dışında hiçbir kaygısı olmayan siyaset yapıcıların karşısında…
Oysa bu güç odaklarının hiçbiri, hükmettikleri toplumların emeğinden, üretiminden ve kurdukları ekonomik ilişkilerden bağımsız değil. Güçlerini yalnızca sahip oldukları sermayeden, silahlardan ya da siyasal makamlardan almıyorlar. Aynı zamanda milyonlarca insanın bu güç ilişkilerini doğal, kaçınılmaz ve değiştirilemez kabul etmesinden besleniyorlar.
Çokluk birlik olmayınca… Bütün renkler birbirini tamamlamak yerine ayrışınca… Ortak bir irade oluşmayınca… Dayanışmanın yerini korku, bencillik ve ihanet alınca…
Milyonların gücü, bir avuç insanın iradesi karşısında etkisizleşiyor.
İşte asıl çelişki burada. Dünyayı ayakta tutan çoğunluk, kendi yarattığı dünyanın geleceğini belirleme gücünden yoksun kalıyor. Üstelik bu güçsüzlük yalnızca ekonomik ve siyasal ilişkilerden değil, insanların kendi güçlerine duydukları inancı yitirmelerinden de kaynaklanıyor.
Oysa tam tersi mümkün…
Birbirinden koparılmış milyonların ortak bir iradede buluşması, kendi emeğinin ve varlığının değerini kavraması, kendisine dayatılan güç ilişkilerini sorgulaması mümkün.
Gücün doruklarından hayatımıza hükmedenleri alaşağı etmek, iktidarı kendi doğal hakları sayanların bu yanılsamasını dağıtmak, insan hayatını sermayenin ve siyasal çıkarların hizmetine indirgeyen düzeni değiştirmek mümkün.
Yeni bir güne bu kez yalnızca umutla değil, dirençle, dayanışmayla ve kararlılıkla uyanmak mümkün.
Çünkü dünya, APEC zirvesinde bir araya gelen üç liderin temsil ettiği devletlerden de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin veto yetkisine sahip beş üyesinden de dünyanın kaderini belirleme ayrıcalığını kendilerinde gören on ya da yirmi devletten de ibaret değil.
Dünya, onların çizdiği sınırlardan, kurduğu ittifaklardan, aldığı kararlardan ve sahip olduğu silahlardan çok daha büyük.
Dünya, milyarlarca insanın emeğiyle, düşüncesiyle, hayalleriyle ve mücadeleleriyle varlığını sürdürüyor.
Sorun dünyanın birkaç güçlü devletin ve iktidar odağının iradesine indirgenmesinde olduğu kadar, bu gücü mutlak ve değiştirilemez sananların yanılsamasında da yatıyor.
Çünkü asıl yanılsama, büyük görünenlerin gerçekten yenilmez olduğuna inanmak.
İşte bu yüzden, insanlığın önündeki en büyük mesele, dünyayı değiştirecek gücü yeniden yaratmak değil, zaten sahip olduğu gücün farkına varmak belki de…