İnsanın içindeki iyiliği bile sorgulayacak kadar yorulduğumuz zamanlardan geçiyoruz. Her gün öyle şeylere tanık oluyoruz ki bazen insan olmaktan, insanlara güvenmekten, iyi niyet taşımaktan bile yoruluyoruz. Kötülüğün elinin değmediği yer kalmamış gibi. Belki de tam da bu yüzden iyilikte ısrar etmek gerekiyor. Her şeye rağmen paylaşmak, karanlığa kızıp elimizdeki ışığı söndürmemek…

Bir canlının hayatına dokunmak, onun hikayesinde küçücük de olsa bir iz bırakmak güzel şey. Üstelik bunu bir karşılık beklemeden yapmak. Bir başkasının hayatı biraz daha güzelleşsin diye zamanından, emeğinden, imkanından vermek.

İşte, Yeter Ki İyilik Olsun Derneği'nin hikayesi de biraz böyle.
Her şey 2019 yılında Eşrefpaşa Hastanesi'nde görev yapan doktorların ve çalışanların başlattığı bir gönüllülük hareketiyle başlıyor. 2020 yılında daha geniş bir dayanışmaya dönüşüyor. 2023'te ise Çanakkale şubesi kuruluyor. Dr. Özlem Özdemir Yılmaz başkanlığında, farklı mesleklerden insanların katılımıyla büyüyen bu yolculukta ortak bir niyet var: Birilerinin hayatına iyi gelebilmek.

Yıllar önce gönüllü çalışmaları içinde ömrünü geçirmiş değerli bir isimle yaptığım haberde söylediği bir cümle hala aklımda:

"Burada asıl önemli olan şey, kötülüğün beni kendisine benzetmesine izin vermiyorum. İşte bu duygu tüm yorgunluğumu, üzüntümü yok etmiyor ama daha iyi bir hale dönüştürüyor."
Ne kadar güzel bir cümle değil mi?

Belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey bu. Kötülüğün bizi değiştirmesine izin vermemek. Çünkü başka birinin hayatını güzelleştirmek için çabalarken aslında kendi içimizde de bir şeyleri onarıyoruz.

Yeter Ki İyilik Olsun Derneği; dayanışmayı büyütmek, ihtiyaç sahiplerine destek olmak, eğitimden sağlığa, kültürden çevreye uzanan alanlarda topluma katkı sunmak için çalışıyor. Özellikle çocuklara yönelik projeleri dikkat çekiyor. Son olarak Çamdibi'ndeki Mediha Mahmutbey Ortaokulu'nda hayata geçirilen "Zeka Oyunları Otobüsü" ile çocukların öğrenme ve gelişim süreçlerine destek olmayı hedefliyorlar.

Bir çocuğun merakını uyandırmak, ona yeni bir şey öğrenmenin heyecanını yaşatmak küçücük bir kapı gibi gözükse de bu örnek, yıllar sonra bambaşka bir geleceğe dönüşebilir.

Derneğin gönüllüleri bütün bunları büyük iddialarla değil, emek vererek, koşturarak, zaman ayırarak yapıyor. İyi ki de yapıyorlar. Emeklerine sağlık. Çünkü herkese yetişemeyiz, bütün acıları dindiremeyiz ama önümüze çıkan bir canlının hayatını biraz olsun kolaylaştırabiliriz.

Yine de bu tür gönüllü çabaların olduğu hikayelerin başka bir tarafı üzerine düşünmeden de geçemiyorum.

Bunca insanın bu kadar çok iyiliğe ihtiyaç duyması başlı başına bir sorun. Bir çocuğun eğitimine destek olmak, bir ailenin temel ihtiyaçlarını karşılamak, bir yaşlının yaşamını kolaylaştırmak elbette çok kıymetli. Ama tüm bunların gönüllü insanların çabasına bağlı olması bence güzelleme yapılamayacak kadar can sıkıcı bir gerçek.

Çünkü iyilik yapmak kimsenin görevi değil. İnsanın içinden gelen, kendi isteğiyle yaptığı çok değerli bir tercih. Fakat yoksulluğun, çaresizliğin, eğitimdeki fırsat eşitsizliğinin çözümünü iyi insanların vicdanına bırakmak, ki uzun süredir ülkede olan budur, hiç adil değil. Bunlar devletin görmesi, düşünmesi ve kalıcı çözümler üretmesi gereken gerçek sorunlarımız.

Bir yanda başka hayatlar güzelleşsin diye çırpınan ve elinden bir şey gelmeyince çok üzülen iyi insanlar diğer yanda bu iyiliklere ihtiyaç duyan kocaman bir toplumsal gerçek var. Bir yandan gücümüz, koşullarımız yettiği kadar iyilik yapalım evet ama bunu sorgulamayı da hiç bırakmayalım. Ben öyle yapıyorum. Çünkü kafamızı nereye çevirirsek çevirelim korkunç bir yoksullaşma ve sosyal çürüme var.

Dilerim öyle günler görsün ki memleket; orada gönüllüler yine bir araya gelsin, yine çocukların yüzünü güldürsün, yine dayanışmayı büyütsün ama kimse temel bir ihtiyacını karşılamak için bir başkasının merhametine muhtaç kalmasın.

Kötülüğün bizi kendisine benzetmesine izin vermeyenler hayli çok memlekette. Bu nedenle başta yazıya vesile olan Yeter Ki İyilik Derneği olmak üzere bu niyetle çalışan her kuruma ve insana teşekkürle...