Bu hafta yazacağım yazının başına oturmadan önce kirli sepetine birkaç parça çamaşır bırakırken gözüm, sabah evden çıkmadan oraya bıraktığım pijamama ilişti. Bir süre öylece baktım sepetin içine. O an sanki evin tüm pencereleri büyük bir gürültüyle yere indi de sesini benden başka duyan olmadı. İçeri giren rüzgar çok üşüttü de donduğumu gören olmadı.
O kadar kötüydüm ki gözlerim dolu dolu oturdum yazının başına ve evet, yazmasam hakikaten ben de delirecektim.
Düşündüm, kirli sepetine sonra giymek için çamaşır bırakmak aslında en sıradan, en garantili sandığımız nice alışkanlığımızdan biriydi. Birkaç saat sonra yeniden evde olacağımı bilerek çıkarmıştım o pijamayı üzerimden.
Sonra tekrar düşündüm: Ya dönemezseydim?
Ölümün ne demek olduğunu bazen bir mezar taşına bakarken değil, kirli sepetindeki bir pijamaya bakarken anlıyoruz. Çünkü orada yarım kalmış bir hayatın en çıplak hali duruyor.
Akşam döneceğini bilerek çıkılmış bir ev… Sonra giyileceğini düşünerek kirli sepetine atılmış bir pijama… Başımın yastıkta kalan izi, teki ters dönmüş terliğim, banyodaki dudak kalemlerim, bir sonraki akşamda ısıtıp yiyeceğim o çok sevdiğim yemek, dilek defterim…Hepsi sahibini bekliyor ve bir tek sahibi gelmiyor.
Ölümün ağırlığını, gidenin yarım kalmışlığını, kalanın hiç bitmeyecek yasını o pijama size de hissettirdi mi bilmiyorum ama ben, cenaze evlerinin bahçe kapılarına konan o bir çift ayakkabıya da misal hiç bakamam. Gözümü sımsıkı kapatır öyle geçerim yanından…Gidenin her bir eşyası sessiz birer hatırlatıcıya dönüşür ve yokluğu, tüm hatıraları dolaşır. Çünkü ölüm, o evin tüm düzenini kendine benzetir; odaları soğutur.
Hele giden hayatın doğal akışında olan hastalıklar, yaşlılık gibi nedenlerle değil de alınmayan önlemler, yapılmayan denetimler, görmezden gelinen ihmaller yüzünden gidiyorsa işte orada yalnızca yas tutulmaz. Tutulmamalı da. Öfkelenmek de zorundayız.
Ekmeğinin peşindeki bir insanın hayattan koparılmasını anlatacak kelimem yok. Misal, gidenin bıraktığı boşluk, bir çocuğun her yaşında başka türlü hissedeceği yokluk halidir. Eşin yatakta ve sofrada boş yere bakması; bir annenin, babanın, kardeşin her kapı sesine kulak kabartmasıdır.
Bunun adı kader değildir. Bir insanın çalışırken hayatını kaybetmesi, ailesinin bir daha tamamlanamayacak bir hayata mahkum edilmesi, birkaç klasik başsağlığı cümlesinin arkasına saklanabilecek bir mesele hiç değildir. Gidenler rakam ya da sayı da değildir.
Hepimizin en temel hakkı çalışırken ölmemek ve evine güvenli şekilde geri dönebilmek. Ekmeğinin peşinden giderken hayatını geride bırakmak kabul edilebilir, anlaşılabilir, unutulabilir bir şey değil.
Ben dün gece bir pijamaya bakıp bütün bunları düşünürken çok üşüdüm, öfkelendim. Kendi boşluğumun etrafında dönüp durdum. Hastane kapılarında yakınlarından küçük bir hayat izi arayan güzel ülkemin emekçi halkına kahroldum. O kaosun içinde ne olduğunu anlamaya çalışan çocukları düşündükçe acım katlandı, öfkem derinleşti.
Bir insanın yarın yapacaklarını düşünerek yaşaması ne kadar doğalken bir başkasının ihmali yüzünden yarını görememesi ne büyük bir acı ve öfke…Haksız olmadığımı siz de biliyorsunuz!
O pijamayı bir daha giymeyeceğim ve bu yazıya, bu acıyla daha fazla devam edemeyeceğim.
İhmaller, denetimsizlikler ve hukuk tanımamazlığın sonucunda hayattan koparılan tüm emekçilerimizin anısına saygıyla…
