İnsanı bütün canlılardan farklı kılan onuru, onun değeridir. Ancak mülkiyet ve paraya hizalanan insanın değeri piyasaya düşerek metalaşınca, insan onuru zedelenmiştir. Piyasalarda seyreden hayat artık insan onurunu yadsıyan bir gösteriden ibarettir.
Ellerini ve aklını kullanarak alet yapmayı öğrenen insanı bir daha durdurmak mümkün olmadı. Yerleşik tarım toplumlarıyla başlayan uygarlık hep gelişti ve ilerledi... İnsan ürettikçe tüketti, tükettikçe üretti. Hayat piyasada çok güzeldi…
Hayat piyasada güzeldi ama bütün sınırlar aşılınca sistem krize girdi. Kahir çoğunluk yoksullaştı. En temel insan hakkı olan beslenme ve barınma imkanlarından yoksun bırakılan kitlelerin onuru bir kere daha ayaklar altına alınırken, tüketim toplumunun piyasada seyreden liberal günleri kabusa döndü.
Kapitalist sistemin iflah olmaz çelişkisi; Artı değerin sınırsız genişlemesi ve sınırsız sermaye artışı sonucu ortaya çıkan çatallanmayla kitlelerin yoksullaşarak tüketemez duruma gelmesi… Biriken servetlerin sisteme geri dönmesini sağlayan aygıtların çalışamaz duruma gelmesi… Hal böyle olunca, piyasalarda seyreden hayat tüketimin altında kaldı.
Sistemin piyasada sunduğu imkanların varoluşa yüklediği anlam, insanın tükettikleriyle mütecanistir. Piyasada mülkiyet ve paranın muktedir kıldığı insanın zavallı hayatı… Ve bunun bedeli, muktedirlerin huzurunda diz çökmek… İnsan böylece “olmak yerine sahip olmayı” seçerek değersizleşti.
Üretmek, tüketmek, tükenmek; uygarlık sarmalı. Bu sarmalda, keşifler ve icatlarla yeryüzüne egemen olan insanın piyasa serüveninde sonun başlangıcı.
Her şey insanın yeryüzünün sahibi olduğuna inanmasıyla başladı. Tanrı zaten yeryüzünü insana bahşetmişti… Bu bilgi, insanın yeryüzünü tepe tepe kullanmasının yolunu açtı. Doğada varoluşun döngüsel yapısına meydan okuyan uygarlığın parolası; Sahip ol ve tüket!
Soyutlamayı öğrenen insanın zekâsı geliştikçe ihtiyaçları da çeşitlenerek arttı. Bu ihtiyaçların sınırsızlığı, “sahip ol ve tüket” ilkesini vazgeçilmez kıldı. İhtiyaç ötesi tüketim benimsendi. Böylece, piyasalar büyüdükçe muktedirler güçlendi.
Acı ama gerçek, muktedirlerin önünde diz çöken insanlık, tüketim cehenneminden sesleniyor; Hayat piyasada güzel! Ne mutlu tüketene!
