Kaybetmeye tahammülü olmayan iki takım vardı sahada.
Trabzonspor'a bir puan yeterdi ama üç puan çok iyi olurdu.
Oyun anlayışlarını da bunun üzerine kurdular.
Kendi içlerinde oyuncu yapısından kaynaklanan sıkıntılar vardı.
Tehlikeli bölgeden bir an önce uzaklaşmak istiyorlardı.
Ama olmadı; daha çok ihtiyacı olan kazandı.
Her iki takımın da genel keyifsizliği had safhadaydı.
Coşkusuz, heyecansız bir maç oldu
Temposuzdu.
Her zaman söylediğim gibi ülke futbolunun en büyük sorunu temposuzluktur.
Çalışan teknik adamlar, bu durumdan az ya da çok sorumludur.
Akhisar Belediyespor mutlak kazanmalıydı.
Bu sebeple açıklanan on bir şaşırttı.
Daha kazanmaya yönelik takım kadrosu bekledik.
Yani Gekaslı, Kenanlı, Eminli hücumcu bir kadro.
Güray'ın sol beke çekilmesi dahil.
Neyse ki sonradan gerekli değişiklikler yapıldı.
Gekas gibi bir golcü her takıma lazım.
Maçın son bölümünde Akhisar Belediyesporlu oyunculara bolca kramp girdi.
Bu da fizik olarak yoruldular demektir.
Kusura bakmasınlar yorulacaklar.
Yorulmaları gerekiyor.
Fizik olarak daha güçlü olmalılar.
Kurtuluş için daha fazlasını yapmalılar.
Yoksa futbolumuzun yükselen değerine yazık olur.
