Denizler durulmaz dalgalanmadan...

Acı acı gülüyorsunuzdur. Gülmeyin bize bunu yaptılar ve yapmaya da devam ediyorlar.

Okumayan toplumların bilgi kaynağı propagandalardır, dedikodulardır.

Bu gün 12 Mart 1971 darbesinin yıldönümü. O zamanlar ben Ortaokula yeni başlamıştım. Televizyon yoktu. Tek kanallı radyodan saat başı yakalananlar veya ihbar edilmesi gereken anarşistlerin isimleri okunuyordu. O günün gaztipleri büyük puntolarla yazıyordu darbecilerin duyurularını.

Seviniyorduk yakalandıklarında.

Zaman geçip de gerçeklerle tanışınca tanıdık o gençleri. Zap suyuna köprü kurmuşlardı mesela harçlıklarını katarak, çöplerden kağıt toplayarak. İnsanlar hastaneye gidebilsinler diye. Emperyalizme karşı durduklarından ve tam bağımsızlık istediklerinden anarşisttiler onlar. Doğrandılar zalim ellerde. Sonra bir daha doğrandılar 12 Eylülde. Bu sefer yalnız değillerdi. Yanlarında ülkücülerde vardı doğranan. Kalanlar ekmek kaygısına düştü. Kimi yolunu şaşırdı devletin giotinlerine takıldı, kimi mücadele ettiği emperyalist sermayenin kucağına düştü. Hem de ne düşüş. Tamam gavurun ekmeğini yiyen gavurun kılıcını sallar diye bir atasözümüz var ama, birde dönen dönsün ben dönmezem yolumdan diyen asil sözümüz var.

Ara sıra haberlerde görüyorum. Bir üniversite de protestoya katılan gençleri. Ya on kişi ya on beş kişi. Bu kadarlar işte. Bu kadar oldukları içinde yakalanıyorlar. Ağızları kapatılıyor, susturuluyorlar.

Diğer gençlik nerede derseniz onlar facebook'ta, msn'de.

Sonra... Sonrası yok işte. Emperyalizmin istediği buydu oldu. Uyuşuk, pısırık, klonlanmış gençlik köşe dönme hesapları yapıyor.

Sahi demokrasi, laisizim, hukuk, bağımsızlık yazar ya Anayasa’’mız da.

Bunlar ne demek?Ne demek özgür olmak’….

ÜZGÜNÜM ÇOCUKLAR ÖLDÜNÜZ