İzmir'in efsane Valisi Hüseyin Öğütçen'i kaybettik.
Kente ve ülkeye kazandırdıklarını ancak bir kitaba sığdırabileceğimiz Öğütçen'i…
Nerede o eski valiler dedirten adamı…
Devlet hizmetinden arta kalan ömrünü Türk Eğitim Vakfı'na vakfetmiş, onlarca, yüzlerce gencin okumasına ön ayak olmuş bir değeri…
Kaybımız ve acımız büyük!
Öğütçen gibi büyük değerlerin ardından çok şey yazılabilir, söylenebilir elbette.
Ne desek az, ya yazsak kıyafetsiz kalır.
Üstadın dediği gibi…
İyi insanlar, güzel atlara binip gittiler…
O duygunun adı yalnızlıktır.
Gelenin gideni arattığının resmidir aslında.
Nerede o eski valiler…
Hele ki 'Valilik' kurumunun içinin gıdım gıdım boşaltıldığı, valilik makamlarına iktidar memurlarının oturtulduğu şu dönemde…
Kaç zamandır 'valilik' üzerine kalem oynatmak istiyordum oysa ki…
Elektriksiz eve seçim öncesi buzdolabı götüren valilerden bu yana…
Devletin değil, hükümetin valilerinin kulağını çınlatmak, Recep Yazıcıoğlu gibi Hüseyin Öğütçen gibi kentiyle bütünleşmiş isimlerin azlığına hatta yokluğuna dikkat çekmek için...
Kaç Vali'nin ardından ağlanır?
Kaç Vali'nin kitabı yazılır, hayatı sinemaya, tiyatroya, şiirlere ilham verir?
Şu an görevdeki tüm valilerin bu soruyu kendilerine sormalarında yarar vardır ayrıca…
İktidarın gözüne girip adeta 'il başkanı gibi' çalışarak daha 'büyük' bir koltuğa oturmanın hesabıyla gönül trenlerini kaçırıyorlar. Halkın, devletin adamı olarak kalmaya çalışanların akıbeti malum…
Merkez Valisi!!!
Neyse ki sözünü dudaktan/gözünü budaktan esirgemeyen, kenti için, halkı için doğru bildiğini her koşulda yapmaya çalışanlar hala var.
Kutlu Aktaş'ın üzerinden kaç Vali geçti İzmir'den…
Alaaddin Yüksel'in sel baskınında çizmeyi giyip gecenin bir yarısı soluğu dere yatağında aldığını dün gibi hatırlarım. Gerisi hikayedir benim için… Ya da iyi bir maslahatçı!
Hüseyin Öğütçen emekliliğinin üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen 'efsane' sıfatından hiçbir şey kaybetmemiş gerçek bir valiydi. Emeklilik yıllarında ayakta tutmaya çalıştığı TEV'in ofisine her gün 'otobüsle' giden ihtiyaç sahibi bir öğrenciye daha burs verebilmek için son nefesine kadar çalışan bir değerdi. Ruhu şad, mekanı cennet olsun.
Not: Birkaç gün uzaklardayım dostlar… Eylül'e kadar yokum yani…
Kente ve ülkeye kazandırdıklarını ancak bir kitaba sığdırabileceğimiz Öğütçen'i…
Nerede o eski valiler dedirten adamı…
Devlet hizmetinden arta kalan ömrünü Türk Eğitim Vakfı'na vakfetmiş, onlarca, yüzlerce gencin okumasına ön ayak olmuş bir değeri…
Kaybımız ve acımız büyük!
Öğütçen gibi büyük değerlerin ardından çok şey yazılabilir, söylenebilir elbette.
Ne desek az, ya yazsak kıyafetsiz kalır.
Üstadın dediği gibi…
İyi insanlar, güzel atlara binip gittiler…
O duygunun adı yalnızlıktır.
Gelenin gideni arattığının resmidir aslında.
Nerede o eski valiler…
Hele ki 'Valilik' kurumunun içinin gıdım gıdım boşaltıldığı, valilik makamlarına iktidar memurlarının oturtulduğu şu dönemde…
Kaç zamandır 'valilik' üzerine kalem oynatmak istiyordum oysa ki…
Elektriksiz eve seçim öncesi buzdolabı götüren valilerden bu yana…
Devletin değil, hükümetin valilerinin kulağını çınlatmak, Recep Yazıcıoğlu gibi Hüseyin Öğütçen gibi kentiyle bütünleşmiş isimlerin azlığına hatta yokluğuna dikkat çekmek için...
Kaç Vali'nin ardından ağlanır?
Kaç Vali'nin kitabı yazılır, hayatı sinemaya, tiyatroya, şiirlere ilham verir?
Şu an görevdeki tüm valilerin bu soruyu kendilerine sormalarında yarar vardır ayrıca…
İktidarın gözüne girip adeta 'il başkanı gibi' çalışarak daha 'büyük' bir koltuğa oturmanın hesabıyla gönül trenlerini kaçırıyorlar. Halkın, devletin adamı olarak kalmaya çalışanların akıbeti malum…
Merkez Valisi!!!
Neyse ki sözünü dudaktan/gözünü budaktan esirgemeyen, kenti için, halkı için doğru bildiğini her koşulda yapmaya çalışanlar hala var.
Kutlu Aktaş'ın üzerinden kaç Vali geçti İzmir'den…
Alaaddin Yüksel'in sel baskınında çizmeyi giyip gecenin bir yarısı soluğu dere yatağında aldığını dün gibi hatırlarım. Gerisi hikayedir benim için… Ya da iyi bir maslahatçı!
Hüseyin Öğütçen emekliliğinin üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen 'efsane' sıfatından hiçbir şey kaybetmemiş gerçek bir valiydi. Emeklilik yıllarında ayakta tutmaya çalıştığı TEV'in ofisine her gün 'otobüsle' giden ihtiyaç sahibi bir öğrenciye daha burs verebilmek için son nefesine kadar çalışan bir değerdi. Ruhu şad, mekanı cennet olsun.
Not: Birkaç gün uzaklardayım dostlar… Eylül'e kadar yokum yani…
