Karanlığın ışığı

Mahmut YILMAZ

20.03.2014 - 23:00 Yayınlanma

Aslında yazıdan kaytarmam için zamanım vardı.

Dün yazmıştım. İnternet gazetesi olduğumuz için her gün yazmak zorunluluğumuz yok.

Tüketime göre yazıyoruz arada.

Ancak bizim gazetenin yöneticileri uyanık. Çaktırmadan yarışmaya sokuyorlar yazarları.

Yarışma şöyle oluyor. Yazar Cafe dedikleri listede onaltı yazarın ismi var. İlk dört yazar sabit. Canları ne zaman isterse O zaman yazarlar. Üç günde sürer altı ayda. Artık ağa keyfleri bilir.

Diğer oniki yazar için sıralama giyotin sisteminde işliyor. Birisi yeni bir yazı göndererek beşinci sıraya girince en alttaki arkadaş sıra dışına.

Hani faydası yok değil. Güncellemeyi sağladığından faydalıda sayılabilir.

Bazen herkese birden ilham geliyor. Sabah beşinci sıradan giren birisi akşama kendisini onbeşinci sırada bulabiliyor.

Yeniden yazmak gerekiyor. Zor oluyor ama neyse katlanıyoruz. Telif hakkımızı tavlada yenerek aldığımızdan çokta şikayetçi değiliz.

Neyse konuyu uzattık lafa gelelim. Aslanlar gibi yazmışız yazımızı. En az iki gün daha listedeyiz. Gece oturmuşuz sinir hücrelerimizi törpülemek için zaplıyıp duruyoruz.

Twitter mwitter kapatacağız kökünü kazıyacağız kelimeleri beynimizi tırmalıyor.

Gecenin sonuna doğru alt yazılar üst yazılar geçmeye başladı. Twitter kapatıldı.

Şaşırdım desem yalan olur. Şaşırmadım. Bir aklıselimin yapma etme dünyaya rezil oluruz diyeceğini düşündüm. Düşündüğümle kaldım.

Hani kasalardı, kutulardı dolarlardı boş odalardı falan bize mahsus. Kol kırılır yen içinde kalır misali bize kalırdı bizde kalırdı.

Ama kardeşim twitter, face, youtupe bunlar bizim yenlere sığmıyor ki içinde kalsın. Anında servis anında tepki.

Hele o uçan kuşların ettikleri. O karikatürler. İçim acıdı.

Olmadı usta olmadı.

Olmayan o kadar çok şeyin olduğunu biliyorum ama bu olmadı.

Bu halk Kore Halkı değil. Kolay kolay yutulmaz.

Bu yaptıklarınız unutulmaz.

Yol kısa iken dön diyeceğim yol uzamış. Karanlığın ışığına varmışsın. Dönemezsinde artık.

Yazık çok yazık….