Yazmak için o kadar çok konu var ki
Yazamıyorum
İstatiğe döndürdüler memleketi
Unutabilme hızımız insanlığımızı götürdü
Kan kuşları çıktı meydana
Ve çocuklar alabildiğine salgın
Plajlardan toplanıyor
KORKU KÖLELERİ
Ölümü yayabilirsin gönlünce
Karanlığı tütsüleyebilirsin rüzgara
Ekinleri vurabilirsin başak mevsimi
Tek başına olmayacaksın bu savaşta
Yardımını göreceksin korku kölelerinin
Hep alkışlayacaklar saygıyla efendilerini
Bir gün boğulacaksın mitoslarında
Haklılığını haykıracaksın sonuna dek
Büyüyemediğinden itiraf edecek kadar
Altında ezileceksin gelecekteki gülüşmelerin
Yığılıp kalacaksın bir kitabın yapraklarına
Sadece bakacaklar ve gülecekler
Sana değil sessiz çoğunluğa acıyacaklar
Ölümü yudumlayacak kadar yürekli
İsteyemedikleri için sürekli, dirençli
Teslimiyetin birlikteliğine inanamayacaklar
Ve belki tartışacaklar atalığımızı
Şükredecekler kendi gerçeklerine
Onlar beyinlerinde görecek özgürlüğü
Karanlık avlayacaklar can sıkıntılarında
Boğazlanmayacak balıkçıl kuşu
Yavanlığımızı haykıracaklar; utanacağız
Kahrolacağız dönüşü yakalayamadığımızdan
Müthiş kıvranacak görülmeyen parçamız…
