Çocuklar donuyor
en çok çocuklar ölüyor savaşta
Bir annenin kucağına değil
toprağın koynuna uzanıyor bebekler
Gökyüzü ağır
bulutlar kurşun yüklü,
rüzgâr barut kokuyor
ölüm kara yel misali
her seferinde bir yıldız
düşüyor
top gürlemesinin ardından.
Ve bir bebek daha kopuyor
annesinin memesine yapışmış
henüzağzı süt kokan, hayattan…
Dünyanın başka bir yerinde
Sudan’da, Suriye’de
en çok çocuklar ölüyor savaşta
Çünkü çocukların elleri
çocukların dilleri
nefreti öğrenemeyecek denli
kırılgan ve yürekleri
pekmasum değil mi?
Ey dünyanın sözüm ona
hukuktan ve uygarlıktan
dem vuran
ama yalnız kendi derdine
dem vuran
halkları ve bilumum
demokrasi çığırtkanları,
haritalarkana bulanırken
neredeydiniz?
Çocuklar korkudan ağlaşırken,
ürkek bir ceylan gibi,
ana kucağı yerine,
molozların altına sığınırken
mezarlara sığmazken,
sesiniz, soluğunuz
niye çıkmıyordu?
Cevabınız yok biliyorum aslında
harflerin ucundan
utancınızdırdökülen yalnızca
Gazze’de, Suriye’de, Sudan’da,
çocukların öldürüldüğü her yerde
evlerin pencereleri
hiç açılmadan
kapanıyor geceye
Usul usul
bir kuş konuyor omuzuma
gözlerim buz
gözlerim kar
gözlerim üşüyor
başımı gökyüzüne çevirdiğimde
yıldızlar kayıyor sessizce,
upuzun kuyruklu hem de
Sıra sıra çocuklar dizilimiş,
dünyadan umutları kalmamış,
savaşsız, mutlu bir evren buluruz diye,
takılmışlar peşine…
Uzun bir süredir devam eden rahatsızlığım nedeni ile yazı yazamıyorum. Ancak, özellikle şu son günlerde, kışın acımasız geçen sert ve çetin şartlarında;savaşlarda donarak, açlıktan ya da kurşunlara ve bombalara hedef olarak öldürülen çocukların acısını paylaşmadan geçemedim…