Ahlak ve vicdan yoksunluğuyla malul bir çağın orta yerinde, değersizlikten yıkılışa dolu dizgin giden insanlığın ahvalini ibretle izliyoruz.
Sistem kuran akıl, dengeden çıkan sistemin yarattığı krizin altında kaldı.Kamusal yaşam normları çökerken, vasat öne çıktı.
Toplumda vasatlaşma iki yüzlü ahlakın getirdiklerindendir. “Değerli” olanın yerini “önemli” olanın alması hakeza… Önemli, değersizliğin güvencesidir.
Mülkiyete dayalı tüketim toplumunun ihtiyaç ötesi tüketimle mütecanis sonu yaklaşırken, insan karakteride çökmüş bulunuyor.
Öyle bir vasatlaşma ki ikiyüzlü ahlak olağanlaşmış, karakter çökmüş, değersiz önemli olmuş, bilgi yalanın hizmetine girmiş. Ve yalan en büyük değer olmuş.
Büyük insanlığı kuşatan değersizliğin getirdiklerinin yarattığı sarsıntı, hayatın her alanında… Dünya ölçeğinde skandallarla sarsılıyoruz. Her ülke, kendi çapında, büyük skandallardan payına düşeni alıyor.
Epstein’in adasından Boğaz’a bakan bazı mekanlara, sokaklarda terör saçan çocuklardan baronlara, çocuk istismarından kadın cinayetlerine,ahlaki çöküşün emareleri her yerde… Yeraltı dünyası ile meşru yönetimler kucak kucağa…
Çürüme, kirlenme, yozlaşmaneredeyse hayatın bütün alanlarında… Bu defa, paradigma gerçekten çöküyor.En ufak ahlaki kaygı taşımayan insanların toplumları yönetmeye yeltendiği koşullarda ortaya çıkangerçek; tükeniş.
Önemlilerin görüntü ve gürültüden ibaret yönetim anlayışı sadece çözümsüzlük üretiyor.Ve çözümsüzlüğün yarattığı belirsizlikte statükonun iflasını gören kişi, başının çaresine bakmak için yollar aramaya başlıyor. Yollar ki çoğu suça çıkıyor.
Değersizlik trend olunca ortaya çıkan tükeniş hengamesinde çıkışsızlığa sürüklenişin dermanı, suç oldu.“İyi ki suç var!” diyenlerin yarattığı cehennemin bir ucu Epstein adası, diğer ucu da hapisten çıkan adamın bulduğu boş eve pencereden girerek yerleşmesi.
Çöken sistemin iki ucu sefahatte ve sefalette birleşiyor.