Milano–Cortina 2026 Kış Olimpiyat Oyunları’nın açılış töreni yalnızca bir spor şöleni değildi. Bu tören, İtalya’nın dünyaya sunduğu kapsamlı bir kültürel diplomasi gösterisiydi. Joseph Nye’ın kavramsallaştırdığı “yumuşak güç”, yani bir ülkenin askeri ya da ekonomik zorlayıcılık yerine kültür, değerler ve cazibe yoluyla etki yaratma kapasitesi, bu açılışta somut bir sahneye dönüştü.
Milano–Cortina 2026’nın açılış töreni için geceyi uykusuz geçirdim desem yeridir. Gözümü kırpmadan, saat 02:00’ye kadar izledim ve sonuna geldiğinde “keşke bitmeseydi” dedim. İtalya’nın bütün zarafeti, enerjisi, dağlarının heybeti, sanatı, müziği… hepsi bir araya gelince ortaya gerçekten olağanüstü bir şölen çıkmış. Mükemmeldi.
İtalya, Rönesans’tan operaya, modadan gastronomiye kadar uzanan kültürel birikimini Olimpiyat sahnesinde yeniden paketledi. Ve bu paket, “barış” temasıyla küresel kamuoyuna sunuldu.
Andrea Bocelli; kültürel hafızanın sesi… Açılışın duygusal zirvesi Andrea Bocelli’nin performansıydı. Bocelli yalnızca bir tenor değil; İtalya’nın evrensel kültür elçilerinden biri. Puccini’nin “NessunDorma” yorumuyla verdiği mesaj, bireysel zaferden çok kolektif umuda işaret ediyordu.
İtalya, operayı bir nostalji unsuru olarak değil, yaşayan bir kültürel güç olarak sundu. Bocelli’nin sesi, La Scala’nın akustiğini San Siro’ya taşıdı; elit sanat ile kitlesel spor arasında bir köprü kurdu.
Sahneye çıkan bir diğer önemli isim Laura Pausini’ydi. Pausini, İtalyan pop müziğinin uluslararası yüzlerinden biri olarak özellikle Latin Amerika’da büyük bir etkiye sahip. Onun performansı, İtalya’nın yalnızca klasik sanatla değil, çağdaş popüler kültürle de küresel bağ kurduğunu gösterdi.Pop müzik burada yalnızca eğlence değil; kültürel erişilebilirliğin aracıydı.
Çinli piyanist LangLang’ın sahneye davet edilmesi ise bilinçli bir diplomatik jest olarak okunabilir. Avrupa’nın klasik müzik geleneği ile Asya’nın yükselen kültürel dinamizmi arasında sembolik bir köprü kuruldu.
Bu tercih, Olimpiyatların çok kutuplu bir dünyada kültürler arası diyaloğu destekleme misyonunu yansıtıyordu. İtalya, kendi kültürünü sergilerken aynı zamanda başka kültürlere de sahne açarak kapsayıcı bir yumuşak güç stratejisi izledi.
San Siro’da olimpik sporcularımız da coşkuyla alkışlandı…
CharlizeTheron’un varlığı ise törenin ahlaki boyutunu güçlendirdi. Güney Afrikalı oyuncu ve BM Barış Elçisi olarak yaptığı konuşmada Nelson Mandela’dan alıntı yapması, töreni yalnızca Avrupa merkezli bir etkinlik olmaktan çıkardı.
Theron’un mesajı, Olimpiyatların “rekabet” kimliğini “insani sorumluluk” kimliğiyle tamamladı. Onun barış vurgusu, sporun sembolik gücünü jeopolitik gerçeklikle ilişkilendirdi.
Milano’nun moda başkenti kimliği de törende açıkça hissediliyordu. Sporcuların kıyafet tasarımlarında İtalyan moda evlerinin imzası göze çarpıyordu. Giorgio Armani’nin minimalist çizgisi, Prada’nın teknik dokunuşu ve Versace’nin dramatik renk tercihleri, spor estetiğini hautecouture ile buluşturdu.
Bu detay, İtalya’nın yalnızca sanat değil, tasarım üzerinden de küresel etki yarattığını gösterdi. Yumuşak güç bazen bir aryada, bazen bir kumaşın kesiminde kendini gösterir.
Olimpiyat Kazanları
Ateşin yakılışındaki görsel dilde Rönesans estetiğine göndermeler dikkat çekiyordu. İnsan figürünün merkeze alınması, Leonardo da Vinci’nin “VitruviusAdamı”nı hatırlatan simetrik koreografilerle pekiştirildi.Rönesans nasıl ki insanı merkeze koyarak Avrupa’nın düşünsel dönüşümünü başlatmışsa, Milano–Cortina açılışı da sporun merkezine insan onurunu yerleştirdi.
Bu oyunlarda ilk kez tarihte iki ayrı şehirde (Milano ve Cortinad’Ampezzo) aynı anda iki olimpik kazan yakıldı. Bu kazanların tasarımı doğrudan Leonardo da Vinci’nin ünlü “Düğümler” (Knots) motiflerinden ilham aldı.
“Neden Leonardo da Vinci?” denilebilir. Milano, Leonardo’nun hayatının önemli bir kısmını geçirdiği şehir. Yaklaşık 17 yıl burada yaşadı.En ünlü eserlerinden “Son Akşam Yemeği” (TheLastSupper) tam da Milano’da, Santa Maria delleGrazie Manastırı’nda bulunuyor.Leonardo’nun çizimlerinde, gravürlerinde ve yazmalarında sıkça kullandığı karmaşık, iç içe geçen geometrik düğüm desenleri (interlacingknots), doğa ile insan zekâsı arasındaki uyumu sembolize ediyordu.2026 organizasyon komitesi, bu ikonik düğümleri kullanarak kazanları tasarladı. Görünüş olarak güneş benzeri, iç içe geçmiş halkalardan oluşan bir yapıya sahipler. Bu tasarım hem güneşi (hayat, enerji, yenilenme kaynağı) temsil ediyor hem de Leonardo’nun dehasına saygı duruşu niteliğinde.
Olimpiyat ateşi bu kez sadece bir alev değil, aynı zamanda Leonardo da Vinci’nin Milano’ya bıraktığı mirasın, yaratıcılığın, doğa-insan uyumunun ve İtalyan dehasının bir sembolü olarak yandı. Açılış töreninde bu kazanların yanması, hem oyunların “Uyum” temasını hem de İtalya’nın tarihsel ve sanatsal derinliğini çok güçlü bir şekilde vurguladı.
Bu açılışın zamanlaması da önemliydi. Avrupa’nın enerji krizleri, küresel çatışmalar ve siyasi kutuplaşmalarla mücadele ettiği bir dönemde İtalya, sert güç yerine kültürel çekim gücünü sahaya sürdü.
Spor organizasyonları artık yalnızca ekonomik değil, imaj yatırımı... Milano–Cortina 2026 açılışı, İtalya’nın turizm, gastronomi, moda ve sanat alanlarındaki küresel marka değerini pekiştiren bir vitrin işlevi gördü.
Bu, klasik bir yumuşak güç hamlesiydi… Seyirciyi etkile, sempati yarat, kültürel bağ kur.
Tören boyunca kullanılan renk paleti agresif bir milliyetçilikten uzak, evrensel bir zarafet sunuyordu. Koreografide çatışma değil uyum vardı. Müzikte tek bir baskın ton değil, çok seslilik tercih edildi.
Milano–Cortina 2026 açılışı, Olimpiyat tarihine sanatsal gücüyle geçecek. Ancak asıl kalıcı etkisi, İtalya’nın kültürel sermayesini küresel bir diplomasi aracına dönüştürmesinde yatıyor.
Andrea Bocelli’nin sesi, LauraPausini,MariahCarey, Cecilia Bartoli… LangLang’ın piyanodaki evrensel dili ve CharlizeTheron’un etik çağrısı… “İtalya yalnızca bir ev sahibi değil; kültürel bir arabulucudur” mesajını verdi.
Gerçek güç, hayranlık uyandırabilme yeteneğidir.