Bu ülkeye dair umutlarımın bitmeye başlaması yeni değil…
Son 5-6 yıldır aşırı derecede hissettiğim bir durum bu…
Önce öfkemden kudurdum, yazdım çizdim… Bir bilinmezlik, bir ''Bu ülke nereye gidiyor muhabbetleri'', bir haberleri izlemekten içimin şişmeleri…
Sonra çok bunaldım haber-maber okumayı izlemeyi bıraktım… Yazmayı bıraktım…
Bir süre eller havaya modunda yaşadım… Kafa dağıtmak için bol bol dizi ve evlenme programları izledim…
Ama bir de baktım boş beleş biri oldum çıktım… Hiçbir şeyi tartışmıyorum, eleştirdiğim insanlara dönüyorum…
Ne anlatıyorsun abla sadede gel diyorsunuz di mi, gelelim o zaman…
Çocuğunun tecavüz edilmediği, kızkardeşinin otobüste tekme yemediği, babasının inşaatın bilmem kaç katından düşüp ölmediği, damacananın, atın, ördeğin, kedinin, köpeğin tecavüze uğramadığı, barış istediği için meydanlarda kolunun bacağının parçalara ayrılmadığı, kardeşinin sokak ortasında dövülerek öldürülmediği, madencinin üç kuruşa can vermediği, hukukun gerçekten işlediği, hırsızlıkların arsızlıkların, FETÖ'nün, PKK'nın ve bilumum terör örgütünün olmadığı bir ülkeye göç etmek istiyorum…
Öyle darlanmışım ki…
Uzunca bir süre sonra içimi döktüm şimdi varayım gideyim, gitmenin yollarını araştırayım adam akıllı…
Amaaaa…
O kadar okumuş etmişim, şu yaşıma çabalayarak gelmişim, millet çalmış ben çalışmışım… Şimdi döviz kuruna bakıyorum da ne Amerika ne Avrupa ne de Asya'ya gidemem… Zira paramız pul….
O zaman…
Bir akşamüstü bakkala diye çıkıp Papua Yeni Gine'ye varayım… Ancak orası paklar beni/bizi…
Oraya da gidemezsem yine buralarda buluşuruz…