Mehmet KARABEL
Neredeydik… Nerelere geldik?
28 Ocak 2020 Salı

80 yıl önce, neredeyse bugünlerdeydi…

Türkiye Cumhuriyeti…

Henüz 15 yaşında…

Takvimler; 27 Aralık 1939’u gösteriyor…

Kış, amansızca abanmış Doğu Anadolu’nun üstüne…

Kar yolları kapamış…

Kente, kasabaya yol vermiyor…

Elektrik sınırlı…

Evlerde gaz lambası…

Jeneratörler devrede ama; o da belli bir saate kadar…

Sonrası, zifiri karanlık…

Serhat kenti Erzincan…

Saat; 02.00… Sabaha daha çok var…

Önce sokak köpeklerinin uluması…

Ardından…

Yerin altından gelen büyük gürültü…

Çığlıklar, bağrışmalar, imdat seslenişleri…

Sabahın ilk ışıklarıyla…

Cılız inlemelere dönüşüyor…

Vatandaş uykuda can veriyor…

Erzincan’ı ve çevresini vuran…

Depremin şiddeti; 7.2…

Taş üstünde taş kalmıyor…

 

***

Taaa, 15 saat sonra Anadolu Ajansı haberi geçiyor:

‘‘Geçici bilgilere göre Erzincan'da yıkım büyüktür... İnsan kaybı yüzleri geçmektedir... Kesin sayı bilinmemektedir…’’

 

***

Düşünün, artık…

Depremin üstünden 24 saat geçmiş…

Ankara, her şeyi yeni öğreniyor…

Nasıl öğreniyor?

Erzincan Valisi’nin “imdat” telgrafından…

Gece Türkiye Büyük Millet Meclisi toplanıyor…

Erzincan Valisi’nin telgrafı okunuyor:

 

‘‘Çok şiddetli bir deprem oldu... Hükümet Konağı, Ordu Müfettişliği, Orduevi, Postane ve şehrin en sağlam binaları dahil olmak üzere bütün evler ve dükkánlar yıkıldı… Şehir baştan başa enkaz halinde... Kendilerini kurtarabilenler sokaklara dökülmüş durumda... Ölü ve yaralılar var… Birçok nüfus enkaz altında… Az hasara uğrayan piyade ve topçu kışlalarından gelen askerlerle enkaz altındakilerin kurtarılmasına, yangınların söndürülmesine çalışılıyoruz... Şehirde haberleşme imkanı yok… Bu bilgiyi Dumanlı istasyonundan geçiyoruz... Şehir tamamen yıkıldığından, ekmek ihtiyacı var… Ayrıca ilaç, doktor ve çok sayıda çadır gerekiyor... Köylerde de geniş ölçüde tahribat ve kayıp olduğu anlaşılmaktadır… Elde edilecek bilgiler ayrıca arz edilecektir…’’

 

***

Genç Cumhuriyet’in yaşadığı…

En büyük felakettir Erzincan Depremi…

Hatta…

Dünya tarihinin en ağır bedel ödenen depremlerinden biri olarak…

Kayıtlara geçer…

35 bin civarında insanımızı kaybettik…

100 binden fazla yaralı vardı…

Evlerin çoğu kerpiçten yapıldığı için yıkılmıştı…

Bir evin enkazından diğerine ulaşabilmek için…

Karların içinden tüneller kazıldı…

Donduran kış felaketi büyüttü…

Yardımlar vaktinde gönderilemedi…

 

***

Erzincan’da neredeyse ayakta kalan hiçbir yapı yokken…

Cezaevi binası da ağır hasar görmüştü…

Mahkumlar ateş yakarak ısınmaya çalışırken…

O günlerin Erzincan Cumhuriyet Savcısı İzzet Akçal

Mahkumları toplar ve…

Şu tarihi konuşmayı yapar:

 

“Sizi şimdi kurtarma çalışmalarında görev yapmanız için serbest bırakacağım... Aranızda civar köylerden olanlar varsa iki günlüğüne köylerine gidip, ailelerini görebilirler... Ancak bir koşulum var; hiç biriniz kaçmayacaksınız... Canla başla çalışacaksınız... İşimiz bitince cezaevine döneceksiniz…” 

 

İşte, Erzincan’daki o koşullarda…

Mahkumlar her sabah depremin yaralarını sarmak için…

Cezaevinden ayrılır; enkaz kaldırır, hayat kurtarır…

Ve akşam tekrar mapushaneye döner…

Devlet Baba’nın o savcısı…

Her akşam cezaevinde sayım yaptırır…

Bir kez olsun, eksik çıkmaz….

Deprem bölgesine özel bir trenle gelen…

Dönemin Cumhurbaşkanı İsmet İnönü de…

Bu özverili çalışmaya tanık olur…

 

***

O acılı günlerde…

Mahkumların bin kişiyi kurtardığı kayıtlara geçer…

Bu iyi niyet ve fedakarlık karşısında…

TBMM'ye özel bir “af kanunu” teklifi verilir…

O af kanunu 26 Nisan 1940'da yürürlüğe girer…

 

***

Erzincan’ın acısı kabuk tuttu…

60 yıl sonra…

Deprem Marmara’yı vurdu…

Yalova, Gölcük, Adapazarı ağır yara aldı…

Takvimler, 17 Ağustos 1999’u gösteriyordu…

O da, 7.2’ydi…

Kaybettiğimiz vatandaş sayısı…

Resmi rakamlara göre 20 bine yakındı…

Memleket yasa büründü…

İlk kez…

Enkazdan insanları canlı kurtarıyorduk…

“Orada kimse var mı?” seslenişi…

Hem yürek yaktı…

Hem kurtuluşun simgesi oldu…

O seslenişi…

Bu millet bi’daha hiç unutmadı…

***

Erzincan’ın üstünden 80 yıl…

Marmara’nın üstünden 20 yıl geçti…

Yaramız henüz çok taze ama…

Elazığ ve çevresini vuran “6.8” balyozunda…

Deprem’le bilinçli mücadeleyi…

Acılarla yoğrulmayı…

Soğukkanlı olmayı…

Teknolojiyi en randımanlı biçimde kullanmayı…

Hepsinden önemlisi…

Azrail’in kucağından can almayı…

Daha başarılı gerçekleştirmeye başladık…

Artık çok hızlı koordine oluyoruz…

Bu bile çok önemli…

 

***

Ah, bi’de…

“Çürük bina” yapma vicdansızlığının önüne geçebilsek…

Nokta…

 

Sonsöz: “Gözyaşının bile görevi varmış; ardından gelecek gülümseme için temizlik yaparmış… / Hz. Mevlana…”

Yazdır   Önceki sayfa   Sayfa başına git  
YORUMLAR
 Onay bekleyen yorum yok.

Küfür, hakaret içeren; dil, din, ırk ayrımı yapan; yasalara aykırı ifade ve beyanda bulunan ve tamamı büyük harflerle yazılan yorumlar yayınlanmayacaktır.
Neleri kabul ediyorum: IP adresimin kaydedileceğini, adli makamlarca istenmesi durumunda ip adresimin yetkililerle paylaşılacağını, yazılan yorumların sorumluluğunun tarafıma ait olduğunu, yazımın, yetkililerce, fikrim sorulmaksızın yayından kaldırılabileceğini bu siteye girdiğim andan itibaren kabul etmiş sayılırım.
 

Bu haber henüz yorumlanmamış...

FACEBOOK YORUM
Yorumlarınızı Facebook hesabınız üzerinden yapın hemen onaylansın...
Muhittin AKBEL
Muhittin AKBEL
Göztepeli taraftarlara evdeki her maç bayram
Rifat ÖZER
Rifat ÖZER
Başkan İduğ'la Villa Levante'de
Mehmet KARABEL
Mehmet KARABEL
İneğini kaybeden köylü!
Engin ÖNEN
Engin ÖNEN
Eş dost kapitalizmi ve kamusal mekanların yağması
Ayda ÖZEREN
Ayda ÖZEREN
Savaş ve seviş
Metin ÖNEY
Metin ÖNEY
Küçük bir mukayese
Nedim ATİLLA
Nedim ATİLLA
Satın sahte balları yılbaşına kadar…
Tayfun MARO
Tayfun MARO
Zenginler yarımada sever
Kemal ARI
Kemal ARI
Atatürk’ün mal varlığı!
Neşe ÖNEN
Neşe ÖNEN
Cennetin tapusu
ÇOK OKUNANLAR
ÇOK YORUMLANANLAR
GAZETE EGE'DE SONSÖZ
KünyeKünye İletişimİletişim FacebookFacebook TwitterTwitter Google+Google+ RSSRSS Sitene EkleSitene Ekle Günün HaberleriGünün Haberleri
Maxiva