Hindistan da çok ünlü bir ressam varmış. Herkes bu ressamın yaptıklarını kusursuz kabul edecek kadar beğenirmiş. Ve onu "Renklerin Ustası" anlamına gelen Ranga Çeleri olarak tanısa da; kısaca Ranga Guru derlermiş. Onun yetiştirdiği bir ressam olan Raciçi ise artık eğitimini tamamlamış, Son resmini yaparak Ranga Guru'ya götürmüş ve ondan resmini değerlendirmesini istemiş.

 

Ranga Guru; “Sen artık ressam sayılırsın Racaçi, bundan sonra senin resmini halk değerlendirecek” diyerek resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve en görünen yerine koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını söylemiş. Raciçi denileni yapmış. Ve birkaç gün sonra resme bakmaya gittiğinde görmüş ki, tüm resim çarpılar içinde ve neredeyse görünmüyor. Çok üzülmüş tabii. Emeğini ve yüreğini koyarak yaptığı tablo kırmızıdan bir duvar sanki… Alıp resmi Ranga Guru’ya götürmüş ve ne kadar üzgün olduğunu belirtmiş.

 

Ranga Guru üzülmemesini ve yeniden resme devam etmesini önermiş. Raciçi yeniden yapmış resmi ve yine Ranga Guru'ya götürmüş. Resmi, tekrar şehrin en kalabalık meydanına bırakmasını istemiş Ranga Guru... Ama bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı boya, birkaç fırça ile birlikte... Ve yanına insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmesini rica eden bir yazı ile birlikte bırakmasını söylemiş.

 

Raciçi denileni yapmış. Birkaç gün sonra gittiği meydanda görmüş ki resmine hiç dokunulmamış, fırçalar da, boyalar da kullanılmamış... Çok sevinmiş ve koşarak Ranga Guru'ya gitmiş ve resme dokunulmadığını anlatmış.
 

 

Ranga Guru başlamış anlatamaya...

 

 

Sevgili Raciçi, sen birinci konumda insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşabileceğini gördün. Hayatında hiç resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini karaladı. Oysa ikinci konumda onlardan hatalarını düzeltmelerini istedin, yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Hiç kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye kalkmadı, cesaret edemedi.

 

Sevgili Raciçi, mesleğinde usta olman yetmez, bilge de olmalısın. Emeğinin karşılığını ne yaptığından haberi olmayan insanlardan alamazsın. Onlara göre senin emeğinin hiç bir değeri yoktur. Sakın emeğini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle tartışma.!

 

 

Hikayeyi bilmem beğendiniz mi? CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun “duble kurultay” kararından sonra kaleme aldığım yazımı dostlarımın ricası üzerine yayınlamadım. Fakat kim ne derse desin çarpı üstüne çarpı yediği genel başkanlığı süresince örgütün önüne hikayedeki gibi palet koymaktan çekinen Kılıçdaroğlu her zamanki gibi günü kurtarma telaşındadır. Kurnazca hayata sokulan taktikler belki bugünü kurtarabilir ama yarını asla…


Aslına bakarsanız ben buna da takılmıyorum. Öyle veya böyle Kılıçdaroğlu koltuğunu korumak için bildiği/bilmediği her yolu deneyecektir. Bana tuhaf gelen ne biliyor musunuz? “Birinin yaptığına ‘puştluk’ diyenler diğerinin yaptığına plan diyebiliyor”